Δεν πιάνει η λάσπη στο σοσιαλισμό

Στις 24/6 το βράδυ, στο ΑΠΕ αναρτήθηκε η είδηση: «Οι Ρώσοι κομμουνιστές στη μεγάλη νότια ρωσική πόλη Βορονέζ έχουν στήσει τεράστια πανό με το πρόσωπο του πρώην σοβιετικού ηγέτη Ιωσήφ Στάλιν καθώς και πανό που αναφέρουν ότι οι μέθοδοι που χρησιμοποίησε ο δικτάτορας ήταν το καλύτερο φάρμακο για την παγκόσμια οικονομική κρίση». Μετά το «δικτάτορας» που προφανώς πρωτοβουλιακά το ΑΠΕ «κόλλησε» στην είδηση, μας «υπενθυμίζει» ότι «ο Στάλιν σκότωσε εκατομμύρια ανθρώπους στη διάρκεια των 30 χρόνων στυγνής διακυβέρνησής του μέχρι το θάνατό του το 1953, αλλά πολλοί Ρώσοι που έχουν χτυπηθεί από την ύφεση νοσταλγούν τη σκληρή ηγεσία του Στάλιν, και μάλιστα σε μια τελευταία σφυγμομέτρηση για την πιο δημοφιλή ιστορική προσωπικότητα στη χώρα, ο Στάλιν κατέλαβε την τρίτη θέση».

Τώρα πώς γίνεται ένας κατά το ΑΠΕ «στυγνός δικτάτορας» που «διέπραξε» τόσα «ειδεχθή εγκλήματα» να νοσταλγείται απ’ το ρώσικο λαό και να απολαμβάνει τόσο υψηλή δημοφιλία, μόνο το ΑΠΕ μπορεί να το εξηγήσει… Ας παραθέσουμε και τη συνέχεια της είδησης: «Ο καθένας γνωρίζει ότι επί διακυβέρνησης Στάλιν η χώρα μας είχε τον μεγαλύτερο οικονομικό δείκτη και τη μεγαλύτερη ανάπτυξη, πρώτευε και σε άλλους τομείς, ενώ κατήγαγε περιφανή νίκη κατά των Γερμανών ναζί», ανέφερε ο Σεργκέι Ρουντάκοφ ανώτερο στέλεχος του Κομμουνιστικού Κόμματος στην πόλη Βορονέζ, μιλώντας τηλεφωνικά με το πρακτορείο Ρόιτερ.

Την άποψή του φαίνεται ότι συμμερίζονται εκατομμύρια ακόμα συμπολίτες του που αναγνωρίζουν την ανωτερότητα του σοσιαλιστικού συστήματος και τη συμβολή του Στάλιν στη διαδικασία της οικοδόμησής του. Οσο κι αν προσπαθούν να δηλητηριάσουν τις εργατικές και λαϊκές συνειδήσεις με την άθλια προπαγάνδα τους, όση λάσπη κι αν ρίξουν στο σοσιαλισμό, οι προσδοκίες του θα διαψευστούν. Το όραμα για μια άλλη κοινωνία, απαλλαγμένη από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, θα «δένεται» ολοένα και περισσότερο με τους καθημερινούς αγώνες, όσο κι αν σκυλιάζουν οι κυρίαρχες δυνάμεις στο άκουσμα και μόνο του σοσιαλισμού και όσων υπηρέτησαν με συνέπεια τη σοσιαλιστική οικοδόμηση.

ποιος νομιμοποιεί ελληνικό παράρτημα της “Κου-Κλουξ-Κλαν”

Στα «μαλακά» οι θύτες, για κακούργημα τα θύματα!

Τεράστια πρόκληση για την εργατική τάξη η απόφαση ανακριτή και εισαγγελέα. Στο πλευρό των μεταναστών το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ

Τεράστια πρόκληση αποτελεί η απόφαση των ανακριτικών και εισαγγελικών αρχών στην Αμαλιάδα, για το κτηνώδες περιστατικό βασανισμού σε βάρος δύο αλλοδαπών εργατών γης από δύο αγροτοκτηνοτρόφους στη Νέα Μανωλάδα την περασμένη βδομάδα. Η «τυφλή» Δικαιοσύνη αποδίδει κακουργηματικές πράξεις στα θύματα, ενώ στους θύτες οι κατηγορίες είναι σε βαθμό πλημμελήματος!Προχτές, Δευτέρα, αφού όρισε τακτική δικάσιμο, η Δικαιοσύνη «φόρτωσε» στους δύο εργάτες γης με καταγωγή από το Μπαγκλαντές (An Shakib και Tofazal Ali) τις κατηγορίες για απόπειρα ζωοκλοπής από κοινού και ζωοκλοπή από κοινού, οι οποίες διώκονται σε βαθμό κακουργήματος. Παρά το γεγονός ότι δεν έχει καταγραφεί καμιά καταγγελία για κλοπή και οι θύτες στις καταθέσεις τους είδαν (!) κάποιους να πλησιάζουν το στάβλο τους τα μεσάνυχτα χωρίς ωστόσο να τους κλέψουν κάποιο ζωντανό.

Την ίδια στιγμή, οι Διονύσης Γομοστιώτης και Πέτρος Σάμαρης, που απείλησαν, εξύβρισαν, ξυλοφόρτωσαν, βασάνισαν και στη συνέχεια – για παραδειγματισμό – έδεσαν πίσω από ένα μηχανάκι και τραβολογούσαν – διαπόμπευαν στους κεντρικούς δρόμους της Μανωλάδαςτους δύο μετανάστες, παραπέμπονται με κατηγορίες σε βαθμό πλημμελήματος, καθώς έτσι όπως διατυπώθηκαν (κλοπή, φθορά ξένης περιουσίας, εξύβριση κατά συρροή, μη κακόβουλη βλασφημία, επικίνδυνη σωματική βλάβη κατά συρροή, παράνομη βία κατά συρροή) δε συνιστούν κακουργηματικές πράξεις!

Επιπρόσθετα, άπαντες αφέθηκαν ελεύθεροι με την υποχρέωση να εμφανίζονται κάθε 15 μέρες στο αστυνομικό τμήμα Βάρδας, ενώ οι Γομοστιώτης και Σάμαρης κατέβαλαν ως εγγύηση 3.000 ευρώ έκαστος.

Οπως επισημαίνουν σε κοινή ανακοίνωσή τους οι Γραμματείες Αχαΐας – Ηλείας του ΠΑΜΕ «αυτή η απόφαση θίγει και τους Ελληνες εργάτες γιατί για άλλη μια φορά μένουν ατιμώρητοι εργοδότες που διαπράττουν τέτοια εγκλήματα. Είναι μια προσπάθεια, μπροστά στην κατακραυγή που ξεσηκώθηκε για τις εγκληματικές ενέργειες σε βάρος των μεταναστών, τον βασανισμό και τη διαπόμπευση που δέχτηκαν, με την εισαγγελική απόφαση το γεγονός αυτό να πέσει στα “μαλακά” και να μείνουν στο απυρόβλητο οι βαριές πολιτικές της κυβέρνησης της ΝΔ που εφαρμόζει κατά γράμμα την αντιλαϊκή – αντιμεταναστευτική πολιτική της ΕΕ. Η κυβέρνηση έχει τη σύμφωνη γνώμη του ΠΑΣΟΚ και πολύτιμη βοήθεια από τον ΛΑ.Ο.Σ. που χρησιμοποιείται ως “λαγός” για την εφαρμογή αυτής της πολιτικής».

Διπλό μήνυμα

Από νωρίς το πρωί στην Αμαλιάδα, στο πλευρό των δύο κακοποιημένων εργατών γης βρέθηκαν μέλη και φίλοι του ΠΑΜΕ από Ηλεία και Αχαΐα καθώς και αντιπροσωπεία της Γραμματείας του ΠΑΜΕ με επικεφαλής τον Γιώργο Πέρρο. Ακολούθησε πορεία στους κεντρικούς δρόμους της πόλης όπου δέσποζαν τα συνθήματα: «Η τρομοκρατία δεν θα περάσει, του λαού η πάλη θα την σπάσει», «Ελληνες εργάτες και αλλοδαποί ίδια τα συμφέροντα ίδιοι και οι σκοποί». Το μήνυμα που εστάλη ήταν διπλό: Στους μετανάστες κολίγους, ότι μπορούν να στηρίζονται στο ΠΑΜΕ και στη συνέπειά του στην πάλη για το δίκιο τους. Στους τσιφλικάδες και τα λοιπά τσιράκια τους ότι το θράσος, η τρομοκρατία και η ασυδοσία θα τσακίζεται με κάθε αφορμή και ευκαιρία.

Επίσης, παραβρέθηκε αντιπροσωπεία της ΚΟ Πελοποννήσου του ΚΚΕ, με επικεφαλής τον Κώστα Μπάτσικα, Γραμματέα της Οργάνωσης και μέλος της Γραμματείας της ΚΕ του ΚΚΕ καθώς και ο Νίκος Καραθανασόπουλος, βουλευτής του ΚΚΕ.

Εκκολαπτήριο φιδιών

Δύο Ρωμιοί στη Μανωλάδα βασάνισαν και έσυραν αλυσοδεμένους πίσω από τη μηχανή δυο δυστυχισμένους πρόσφυγες από το Μπαγκλαντές. Τιμωρία (!) αντίποινα (;) για κλοπή… Ελλάδα 2009. Εικόνα επαναλαμβανόμενη σε τρομοκρατημένες, πολιτισμικά υποβαθμισμένες, ταχέως εκφασιζόμενες κοινωνίες από τους αρχαίους χρόνους ως τα σήμερα.

Οχι, το πρόβλημα δεν είναι τα δύο, τρία, πέντε κτήνη. Είναι που υπάρχει κοινωνία – αρένα έτοιμη να συζητήσει το θέμα, να το αναλύσει, να το εξηγήσει, να το δικαιολογήσει. Και δεν υπάρχει στη θέση της εκείνη η ομάδα, όχι ο όχλος, που συμπτύσσεται σχεδόν αυτόματα και αντιδρά. Η ομάδα, το σύνολο, ικανή να εξεγερθεί ηθικά, να αισθανθεί δυνατή και αποφασιστική μπροστά και απέναντι στη μηχανή και τα κτήνη. Να σταματήσει το έγκλημα, να σπάσει τις αλυσίδες, να απαξιώσει όχι μόνο την πράξη αλλά και την ιδέα της. Αυτά δε γίνονται με τηλεφωνήματα. Στην Αστυνομία. Παίρνουν το δρόμο, όχι κακώς στη προκειμένη περίπτωση, του συνήθους (;) συμβάντος βίας.

Οχι. Δε μιλάω για νόμο του Λιντς. Το αντίθετο. Μιλάω για την προσδοκία, την απαίτηση να βρίσκονται αυτά τα κτήνη απέναντι στην άμεση κοινωνική καταδίκη. Τον ουσιαστικό εξανδραποδισμό τους από τους… πελάτες στους οποίους εμφανίζονται όταν πουλάνε, αγοράζουν κι εισπράττουν κέρδη από τους δούλους που κρατούν στην περιοχή τους για να δουλεύουν στους αγρούς, στις στάνες, στους δρόμους υπό συνθήκες χειρότερες κι από την εποχή του Σπάρτακου και του μπάρμπα Θωμά.

Μιλάω για κείνη την κοινωνία που δεν ανέχεται μήτε την ιδέα της δουλείας, μήτε την «εκτέλεση» του δούλου από τα «αφεντικά» της διπλανής πόρτας. Αυτός ο λαός της αντίστασης, της αντιχουντικής δράσης, ο λαός που έκρυβε Εβραίους, φυγάδευε διωγμένους, έδινε τη ζωή του για να μη σουλατσάρουν ανενόχλητοι οι χίτες κι οι δοσίλογοι είναι που δεν συμπτύσσεται άμεσα να βγει στους δρόμους να αποθαρρύνει τα κτήνη που είναι ίδια απέναντι σε μετανάστες και δικούς, φίδια του ίδιου πάντα μαύρου αβγού.

Δεν ήταν χορτασμένοι, μήτε βολεμένοι, μήτε ρομαντικοί εκείνοι οι συμπατριώτες μας που μας έμαθαν την ουσία του πατριωτισμού και το ήθος του όρθιου ανθρώπου. Δεν πέρασαν χιλιάδες χρόνια από τότε που τους έβλεπες να συνωθούνται σε δράσεις μαζικές ενάντια στην ντροπή του ανθρώπου που γίνεται κτήνος μπροστά στα μάτια τους.

Αυτοί οι μαύροι, οι σκατόψυχοι άνθρωποι υπήρχαν και τότε κι ίσως ήταν και περισσότεροι. Κι ήταν και τότε αντικομμουνιστές και ρατσιστές. Κι ό,τι απαξιώνει το σκεπτόμενο άνθρωπο.

Ομως ήταν πολλοί κι έμοιαζαν περισσότεροι αυτοί που όρθωναν ανάστημα. Που αντιστέκονταν στη θεσμοθετημένη δικαιολογία του κτήνους το οποίο δήθεν υπερασπίζεται τα ιερά και όσια, την περιουσία., την ιδιοκτησία, την πατρίδα της πάρτης τους.

Αυτή τη δειλία (;), την έλλειψη υποκειμενικής ευθύνης, που εκφράζεται με τέτοιες αυθόρμητες ταχύτητες ώστε γίνεται μάζα, όγκος, άθροισμα κοινωνικό και πολιτικό ικανό να ξεβράσει με μιας τα αποβράσματα, είναι που πρέπει να αναλύσουμε. Να δούμε και να χτυπήσουμε στη ρίζα ό,τι ανθρώπους του επισφαλούς μεροκάματου και της επιβίωσης τους κάνει μια μαλθακή μάζα που ψελλίζει αποδοκιμασίες, αποποιείται ευθύνες και βρίσκει τάχιστα «δημοκρατικές ευαισθησίες» να ξεφορτώνεται την ενοχή της. Στις μέρες μας πια ο στόχος δεν μπορεί να είναι τα φίδια. Το εκκολαπτήριο θέλει ξεθεμελίωμα.

της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

Για τους μετανάστες

Όσο οι άνθρωποι θα προσπαθούν να ξεφύγουν από το θάνατο, δεν υπάρχει τίποτα που θα τους αποτρέψει από την αναζήτηση δρόμων για τη διασφάλιση της ζωής. Όσο οι άνθρωποι θα δυστυχούν, θα πεινούν, θα φοβούνται, τίποτα δεν είναι σε θέση να τους σταματήσει να αναζητούν την ελπίδα, την τροφή, την ασφάλεια. Αυτή είναι η ιστορία της ανθρωπότητας. Μια διαρκής μετακίνηση πληθυσμών. Ενα «καραβάν σαράι» που ποτέ δε σχηματίστηκε από χόμπι. Πάντα από ανάγκη.

Οι μετανάστες που βρίσκονται στην Ελλάδα δεν ήρθαν για …τουρισμό. Δεν το επέλεξαν καν να έρθουν εδώ. Εφτασαν, γιατί το επέλεξε η «μοίρα», γιατί η Ελλάδα είναι «πέρασμα», γιατί αυτή είναι η διαδρομή των δουλεμπόρων. Δε θα έφευγαν από τις χώρες τους, αν εκεί, κάθε τρία δευτερόλεπτα (!), δεν πέθαινε κι ένα παιδί από την πείνα. Δε θα έφευγαν από τις χώρες τους, αν πάνω από τα κεφάλια τους δεν πετούσαν τα βομβαρδιστικά του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, οι «ιπτάμενοι άγγελοι» που θερίζουν αμάχους και προκαλούν τα καραβάνια των προσφύγων.

Ολοι οι μετανάστες έχουν να διηγηθούν την ίδια ιστορία. Την ιστορία της ανέχειας, της φτώχειας, των πολιτικών διώξεων, του πολέμου και της καταστροφής. Οπως ακριβώς οι δικοί μας μετανάστες, όταν έφευγαν για την Αυστραλία, τη Γερμανία, την Αμερική, τις στοές του Βελγίου.

«Και μεις τι φταίμε;», απαντούν με ύφος αδέκαστου συνοριοφύλακα οι εκπρόσωποι του ΛΑ.Ο.Σ. «Και εμείς τι μπορούμε να κάνουμε;», απαντούν με προσποιητή αθωότητα οι εκπρόσωποι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. «Και μας τι μας ενδιαφέρει;», είναι το μήνυμα όλων αυτών των αθλίων στα ΜΜΕ, που (χωρίς να το ομολογούν) διακινούν σε απίθανες ποσότητες το δηλητήριο της ξενοφοβίας, έχοντας αναδείξει το ασκέρι του εθνικισμού και της μισαλλοδοξίας σε πρωταγωνιστή των τηλεπαραθύρων τους.

Ε, λοιπόν, «φταίνε»!

Φταίνε, γιατί πρώτον, όλοι αυτοί οι κύριοι είναι και με το ΝΑΤΟ, είναι και με την ΕΕ που «εξανθρωπίζουν» πληθυσμούς, είτε δολοφονώντας τους, είτε προκαλώντας την εκδίωξη από τα εδάφη τους. Ο «Κυριακάτικος Ριζοσπάστης» έφερε στη δημοσιότητα ένα αμείλικτο για τις ευθύνες τους στοιχείο: Οι Παλαιστίνιοι που συνελήφθησαν για παράνομη είσοδο στην Ελλάδα ήταν 799 το 2005. Αλλά το 2006, το 2007 και 2008 (μετά τις επιδρομές στο Λίβανο και τη Γάζα) οι αριθμοί εκτινάχτηκαν σε 2.847, 5.135 και 4.593, αντίστοιχα! Επίσης, οι συλληφθέντες από το Ιράκ ήταν 1.402 το 2003. Μετά την εισβολή των Αμερικανών οι αριθμοί έχουν εκτιναχτεί για το 2006, το 2007 και το 2008 σε 8.157, 12.549 και 15.940 αντίστοιχα! Αυτή είναι η στατιστική του ιμπεριαλισμού. Αυτή είναι η σωστή λέξη: «Ιμπεριαλισμός». Πώς μπορούν, λοιπόν, ορισμένοι να προσποιούνται ότι δεν καταλαβαίνουν για ποιο ακριβώς πράγμα μιλούν οι κομμουνιστές όταν λένε τη σωστή λέξη (ιμπεριαλισμός) για να περιγράψουν τα βασικά αίτια του προβλήματος;

Δεύτερον, οι εκπρόσωποι του (ανομολόγητου) ρατσισμού φταίνε και για έναν επιπλέον λόγο: Γιατί λένε ψέματα! Λένε ψέματα όταν ισχυρίζονται ότι το πρόβλημα της μετανάστευσης θα λυθεί με μέτρα αστυνομικά, με καταστολή, με στρατοκρατικά «κόλπα», βάζοντας «αγροφύλακες» να σουλατσάρουν στην …Αθήνα. Ποτέ και πουθενά δε λύθηκε έτσι το πρόβλημα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Αμερική. Παρά τα 700 χιλιόμετρα ηλεκτροφόρα καλώδια στα σύνορα με το Μεξικό, οι ΗΠΑ συνεχίζουν να δέχονται κατά εκατομμύρια τους ισπανόφωνους μετανάστες. Με άλλα λόγια: Λένε ψέματα όσοι ισχυρίζονται ότι χωρίς να αντιμετωπιστούν οι αιτίες που γεννούν την προσφυγιά, είναι δυνατόν να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της μετανάστευσης. Και ξέρουν ότι η αστυνομοκρατία και η στρατοκρατία που εντείνονται εις βάρος των μεταναστών, τελικά στοχεύουν στη «νομιμοποίηση» τέτοιων πρακτικών κατά του συνόλου του «εχθρού – λαού».

«Ναι, αλλά δεν πρέπει κάτι να γίνει;», ρωτούν καλόπιστα οι άνθρωποι στις γειτονιές της Αθήνας. Ναι, πράγματι, κάτι πρέπει να γίνει.

Αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αφεθεί το πρόβλημα των μεταναστών να μετατραπεί σε εφαλτήριο του φασισμού. Ούτε ένα βήμα δεν πρέπει να γίνει από ό,τι διακήρυξαν οι Ελληνες από την πρώτη στιγμή της απελευθέρωσής τους. Οι Ελληνες έχουν την τιμή ήδη από το 1827, από το Σύνταγμα της Τροιζήνας, να δηλώσουν τον απόλυτο σεβασμό και τη διασφάλιση όλων των δικαιωμάτων κάθε ανθρώπινου όντος εντός της ελληνικής επικράτειας, διασφαλίζοντας την υπαγωγή του στο καθεστώς παροχής κάθε δικαιώματος και υποχρέωσης που απέρρεε από την έννομη τάξη της Ελλάδας.

Αυτήν την τιμή, αυτήν την ανθρωπιστική παρακαταθήκη, ο ελληνικός λαός δεν πρέπει να δεχτεί να του τη «λερώσει» κανένας Καρατζαφέρης, κανένας Μαρκογιαννάκης και κανένας Παπανδρέου με τα περί της «μηδενικής ανοχής» του.

Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να περάσει ο παραληρηματικός λόγος της ξενοφοβίας και το υφέρπον μήνυμά της ότι όλα τα ανθρώπινα όντα δεν είναι το ίδιο. Ο ρατσισμός, που τους «άλλους», τους ξένους, τους θεωρεί υπανθρώπους, μιάσματα, εξοβελιστέους, που εισάγει ως κριτήριο στις ανθρώπινες σχέσεις όχι το «ποιος είσαι» αλλά το «από πού είσαι», είναι ένα φίδι. Που πρέπει να πατηθεί κατακέφαλα.

Ο ρατσισμός υπεραμύνεται της νομιμότητας, φροντίζοντας να βαφτίσει τον μετανάστη εκ προοιμίου «παράνομο». Αλλά είναι η «νομιμότητα» που υπερασπίζεται ο ρατσισμός που έχει πετάξει τους «Χασάν», τους «Αλί» και τους «Μοχάμεντ» στην παρανομία. Οι μετανάστες στην Ελλάδα κινούνται «εκτός νόμου», επειδή το ίδιο το κράτος τους θέλει εκεί: Στη μαύρη εργασία, ανασφάλιστους, διπλοεκμεταλλευόμενους, στο περιθώριο, στην παραοικονομία, χωρίς χαρτιά, χωρίς ταυτότητα, χωρίς δικαιώματα, κυνηγημένους, πρώτους στις «επιχειρήσεις – σκούπα», τελευταίους στα δικαιώματα.

Ναι, είναι αλήθεια, κάτι πρέπει να γίνει.

Αλλά αυτό το «κάτι» δεν μπορεί παρά να είναι ανθρώπινο. Ούτε τρομοκρατικές επιχειρήσεις – «σκούπα», ούτε «Σπιναλόγκες». Ταξιδιωτικά έγγραφα στους μετανάστες, για να μπορούν να μετακινηθούν εκτός Ελλάδας, όπως ζητούν. Νομιμοποίηση και απόδοση όλων των κοινωνικών ασφαλιστικών δικαιωμάτων στους μετανάστες που εργάζονται και γίνονται θύματα ανείπωτης εκμετάλλευσης και αυθαιρεσίας. Δημιουργία δημόσιων, οργανωμένων, ανθρώπινων χώρων υποδοχής και όχι στρατόπεδα συγκέντρωσης. Σεβασμός των πολιτιστικών τους παραδόσεων, τσάκισμα των κυκλωμάτων που εκμεταλλεύονται τους μετανάστες. Και, φυσικά, απαίτηση η επίσημη Ελλάδα να μη γίνεται συνεργός, αλλά να υψώσει φωνή κατά των εγκλημάτων που διαπράττονται στις χώρες τους.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Νόμος και τάξη βασιλεύει στα καμένα

«Σωθήκαμε επειδή είχαμε πισίνα» έλεγε μια κυρία στην κάμερα, κρύβοντας πως ακριβώς η πισίνα χτίστηκε εκεί που κάποτε ήτανε δάσος, ακριβώς έτσι περιμένουν κι άλλοι στην ουρά που θέλουν να έχουν στο διπλανό οικόπεδο – που κι αυτό ήτανε δάσος – πισίνα σαν τη δική της με θέα από το βουνό στη θάλασσα. Πράγματι πιστεύουν ορισμένοι ότι θα περιορίσουν τη φωτιά που «κόβει» οικόπεδα;

Γίνεται στην περιοχή που θα περάσει η νέα περιφερειακή του Υμηττού, στην περιοχή δηλαδή που εκτινάσσονται στα ύψη οι τιμές των οικοπέδων, να μην μπουν φωτιές; Δε γίνεται.

Τι λένε όσοι κλαίνε για τη φωτιά; Οτι ήταν συγκλονιστικό το θέαμα να φτάνει η φωτιά στις περιουσίες. Ακριβώς εκεί και το πρόβλημα. Τους είναι αδιάφορο το κάψιμο του βουνού. Τους καίει η περιουσία. Ομως, η περιουσία είναι που βάζει τη φωτιά. Ας το πούμε κι αλλιώς. Γη υπάρχει για να ζήσουν όλοι καλά και μέσα στο δάσος. Αλλά αυτό θέλει άλλο σχέδιο και ειδικά καμιά ιδιοκτησία στο δάσος. Εδώ, όμως, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια κατάσταση που κάθε κορφή εμφανίζεται και ως ιδιόκτητη. Απ’ τα πουλιά την αγόρασαν;

Για τη φωτιά πάντως τελικά φταίει η βροχή. Αφού έβρεχε δε χρειαζόταν πυροσβεστική ετοιμότητα. Αλλά κι αφού έβρεξε μεγάλωσαν τα χόρτα που μετά στέγνωσαν κι έγιναν καύσιμη ύλη. Σε κάθε περίπτωση φταίει το κουτόχορτο. Κι ακόμα περισσότερο φταίνε – κάποιος πρέπει να το πει – κι όλοι αυτοί που παρακαλάνε να φάνε κουτόχορτο.

Ετσι πέφτουνε σε αντιφάσεις. Την ίδια ακριβώς ώρα που μιλάνε για έλλειψη κράτους στις πυρκαγιές, οι ίδιοι εμφανίζονται να ζητάνε σα βασική αποστολή του κράτους το νόμο και την τάξη. Ωραία. Νόμιμα τα χρυσόβουλα που ορίζουν ιδιοκτήτες στο βουνό, απόλυτη τάξη βασιλεύει στο νεκρό τοπίο.

Πάμε γι’ άλλα: Οι αναλύσεις των δημοσιολόγων της κεντροαριστεράς καταλήγουν στο συμπέρασμα πως για την ήττα τους φταίει η δεξιά που τους πήρε το πρόγραμμα. Οπότε ως αυτονόητο ζητάνε από το ΠΑΣΟΚ να δηλώσει ανοιχτά πως αυτό είναι το πρόγραμμά του. Κάτι που έχει ήδη κάνει το ΠΑΣΟΚ, αλλά πρέπει να το κάνει ακόμα πιο καθαρά.

Τι είναι αυτό που ζητάει η αστική τάξη; Οτι όποιος κι απ’ τους δυο κι αν είναι αύριο στην κυβέρνηση πρέπει από σήμερα να είναι καθαρό ποια ακριβώς πολιτική θα εφαρμόσει, όχι σαν γενική διακήρυξη, αλλά συγκεκριμένα μέτρο το μέτρο. Για την αστική τάξη αυτό είναι κρίσιμο γιατί επιδρά στους κανόνες του ανταγωνισμού. Γιατί αφορά στις λεπτομέρειες των όρων που θα συνεχίζουν να εκμεταλλεύονται την εργατική δύναμη.

Περνάει ασχολίαστο αλλά είναι γεγονός. Αύριο, Πέμπτη, όλοι μαζί συζητάνε στη σύνοδο κορυφής στην ΕΕ ένα πλάνο για τα εργασιακά που αφορά ακριβώς στο βαθμό εκμετάλλευσης. Συζητάνε επίσης το μεταναστευτικό που επίσης αφορά στο βαθμό εκμετάλλευσης. Και συζητάνε επίσης κρίσιμα γεωπολιτικά ζητήματα. Πώς δηλαδή όλοι μαζί θα συνεχίσουν τις επεμβάσεις στα καυτά σημεία της ευρύτερης γειτονιάς μας, εκεί όπου παίζεται το παιχνίδι της ενέργειας και υπάρχουν οι δρόμοι του εμπορίου.

Γι’ αυτά δε γίνεται καμιά κουβέντα στα μέσα ενημέρωσης (με μοναδική εξαίρεση εδώ και μια βδομάδα τον «Ριζοσπάστη»). Οι ιδιοκτήτες των μέσων ενημέρωσης καθόρισαν σαν ατζέντα γύρω από την οποία θα γίνεται η δημόσια συζήτηση το θέμα των μεταναστών κι αυτό με όρους ρατσισμού για να ενισχύσουν την ακροδεξιά στροφή. Καθόρισαν σαν ατζέντα το θέμα της δημόσιας ασφάλειας επίσης για να ενισχύσουν το κράτος της καταστολής. Και τώρα ζητάνε συνολικά η ατζέντα της πολιτικής ζωής να μετατοπιστεί όλη πιο δεξιά για να δικαιωθεί η …αριστερή στροφή!

Κράτα την επισήμανση Παπαχελά: Νόμος και τάξη είναι ο ρόλος του κράτους. Αρα κρίσιμο ποιος φτιάχνει τους νόμους, ποια τάξη, και άρα για ποια τάξη να επιβληθεί η τάξη. Οπως και του Πρετεντέρη ότι η ατζέντα Καρατζαφέρη είναι η καθημερινότητα του πολίτη. `Η μιλάνε για άλλες κοινωνίες, ή επειδή έτσι θέλουν την κοινωνία έτσι και διαμορφώνουν τη συνείδησή της.

Που σημαίνει ότι στο επόμενο διάστημα θα δούμε κι άλλα τέτοιας κατασκευής γεγονότα να ενισχύσουν αυτήν την ατζέντα. Κι απ’ αυτή τη σκοπιά και ο «Δεκέμβρης» δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται αθώα ως κάτι τυχαίο… Ειδικά όταν τον επικαλούνται ως κρίσιμη στιγμή για τη στροφή επί δεξιά.

Ο Τρισέ και η Τρισεύγενη

O Τρισέ είναι ο πρόεδρος της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας. Είναι αυτός που βγήκε προχτές και είπε ότι θα πνίξει την αγορά στο χρήμα κι έτσι θ’ αντιμετωπίσει την κρίση (του) και την ύφεση (του). Μειώνει επιτόκια, δανείζει τζάμπα, άτοκα τις τράπεζες για ένα χρόνο!

Και χαρές τα κανάλια. Και χαρές τα κόμματα που στηρίζουν την ευρωενωσιακή καπιταλιστική πολιτική. Ωρύονταν πως αρχίζει να φαίνεται φως στο βάθος του τούνελ. Ως κι ο Αλέξης διατεινόταν ότι φαλίρισε ο φιλελευθερισμός οπότε επιτρέπεται ο συνειρμός της επικράτησης του «υγιούς» καπιταλισμού που ξεφορτώθηκε το φιλελεύθερο βαρύ του κρυολόγημα. Ο Τρισέ είπε βέβαια ότι για να πετύχει η …αισιόδοξη πρόβλεψή του χρειαζόμαστε περισσότερη ευελιξία στις εργασιακές σχέσεις. Ισως και απολύσεις. Ισως και απασχόληση τις μισές μέρες με μισά λεφτά για να δυναμώσει το φως στο τούνελ. Τα χρηματιστήρια είχαν πάρτι. Ο Τρισέ κι ο Αμερικανός ομόλογός του ήταν στ’ αλήθεια ειλικρινείς. Πτωχεύσανε τα λαμόγια τεχνητώς, τ’ αρπάξαμε από τους εργαζόμενους, ταΐσαμε το κεφάλαιο με τις απαραίτητες δόσεις ρευστού και τώρα ως κι η …γρίπη των χοίρων μοιάζει να ελέγχεται.

Αυτά ο Τρισέ κι οι όμοιοί του. Η Τρισεύγενη δεν τον ξέρει τον Τρισέ. Χαμογελάει καμία φορά όταν ακούει τ’ όνομά του στην τηλεόραση. Της ακούγεται σα μισός άνθρωπος με κουτσουρεμένο από την ευγένεια όνομα και μπόι. Γιατί η Τρισεύγενη στα 27 της έβγαλε δύσκολα το λύκειο κι ακόμα δυσκολότερα μια ψωροσχολή κομμωτικής. Δεν έμαθε τα γαλλικά του Τρισέ στην επαρχιακή πόλη όπου οι αγρότες γονείς της τσακίστηκαν στα καπνοχώραφα για να την μορφώσουν όσο άντεχε η ίδια και μπόραγαν εκείνοι. Η Τρισεύγενη είναι χαρούμενη με τον Τρισέ. Ολη μέρα μπροστά στην τηλεόραση, άνεργη εδώ και δύο μήνες, περιμένει ν’ ακούσει κάτι καλό. Οχι ότι δούλευε. Σ’ ένα stage πρόγραμμα 18 μηνών την έχωσε μια θειά της φιλώντας κατουρημένες ποδιές. Με τα 425 ευρώ το μήνα ούτε τα έξοδα της γκαρσονιέρας έβγαιναν. Ας ήταν καλά τα τρόφιμα που ‘στελνε η μάνα από το χωριό. Το πρόγραμμα έληξε. Κι η Ευρώπη είχε δυσκολίες με τα δικά της λεφτά. Κι η Τρισεύγενη δεν την εμπιστευόταν αυτή την Ευρώπη αλλά τα 425 ευρώ ήταν μια παρηγοριά. Το μεσημέρι έβλεπε τις κουκλάρες στην TV, ονειρευόταν τόσα και σταυροκοπιόταν που είναι και γερή γιατί ανασφάλιστη καθώς είναι η Τρισεύγενη, έτρεμε και τρέμει μην αρρωστήσει και χαθεί για τα καλά.

Εχει θλίψη. Ισως και κατάθλιψη η Τρισεύγενη. Και φόβο μέγα. Το stage δε θα ανανεωθεί της είπανε. Για την ίδια. Ισως για καμιάν άλλη νέα, να λαδώσει και τ’ άντερό της, γιατί ο κόσμος είναι σε ύφεση και λεφτά δεν υπάρχουν. Ντρεπόταν και ντρέπεται η Τρισεύγενη. Γιατί τη ρώτησε ο παππούς το Πάσχα τι δουλειά κάνει και δεν ήξερε να του πει ούτε τι είναι το stage ούτε πότε θα παντρευτεί να κάνει και το παιδί που ήθελε από μικρή. Ηρθε ο Τρισέ μπροστά της κι αναθάρρησε η Τρισεύγενη. Αισθάνθηκε η ίδια σα να ήταν η αγορά και της πετάνε λεφτά με τον κουβά στα μούτρα. Η Τρισεύγενη έκλεισε την τηλεόραση για να μην της χαλάσει το όνειρο καμία κακή είδηση μετά. Πήγε στην κουζίνα να φτιάξει τραχανά σταλμένο από το χωριό. Κι υγιεινό φαΐ και τζάμπα. Στο τραπέζι είδε τους λογαριασμούς. Απελπίστηκε. Ηθελε να φωνάξει στον Τρισέ να της στείλει κι άλλα λεφτά αλλά το παραμύθι έσβησε μαζί με την TV. Το ήξερε η Τρισεύγενη κι όταν το άκουγε… Κανένας Τρισέ δεν την ξέρει, δεν την έμαθε, δεν πρόκειται να την δει ποτέ. Ενα stage ζωής νεαρής μιας χώρας ευρωπαϊκής ήρθε και πέρασε μπροστά από την οθόνη τους. Των Τρισέ. Η Τρισεύγενη…

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

πηγή: Ριζοσπάστης

Ψήφισμα καταδίκης της Βενεζουέλας με 27 ψήφους!

Ψήφισμα καταδίκης «για την ανησυχητική κατάσταση στη Βενεζουέλα και την περίπτωση της δίωξης του δημάρχου του Μαρακαΐμπο Μανουέλ Ροσάλες» υιοθέτησε χτες το απόγευμα το Ευρωκοινοβούλιο με μόλις 27 ψήφους υπέρ σε σύνολο 28 παρόντων ευρωβουλευτών, καθώς το 97% των 785 ευρωβουλευτών ήταν απόντες! Αξίζει, μάλιστα, να σημειωθεί ότι είναι το τελευταίο ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου με την παρούσα σύνθεση, καθώς κλείνει τις εργασίες του έως τις ευρωεκλογές στις 7 Ιούνη!

Το κοινό ψήφισμα που το εισηγήθηκαν μέλη του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος των Φιλελευθέρων και της Ενωσης για την Ευρώπη των Εθνών, αναφέρει μία σειρά δήθεν περιπτώσεων «πολιτικών διώξεων» που λαμβάνουν χώρα στη Βενεζουέλα και εκφράζει την αλληλεγγύη του «προς όλους όσοι υφίστανται πολιτικό διωγμό στη Βενεζουέλα, διωγμό που συμβολίζεται σήμερα στο πρόσωπο του Μανουέλ Ροσάλες»…

Πρόκειται για «μια ωμή επέμβαση με τρόπο απαράδεκτο στα εσωτερικά μιας άλλης χώρας με στόχο την αποσταθεροποίηση μιας κυρίαρχης κυβέρνησης», δήλωσε κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης ο Πέδρο Γκερέιρο ευρωβουλευτής του Πορτογαλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, ο μοναδικός παρόντας ευρωβουλευτής που ψήφισε φυσικά κατά.

Οσο για τον Μανουέλ Ροσάλες, διώκεται για παράνομο πλουτισμό, διασπάθιση κρατικών κονδυλίων και διαφθορά, ενώ, σύμφωνα με τα αποδεικτικά στοιχεία των αρχών της Βενεζουέλας έχει άμεση ανάμειξή του στο αποτυχημένο πραξικόπημα του Απρίλη του 2002. Εξάλλου, με βάση αυτά τα στοιχεία, η Βενεζουέλα είχε ζητήσει την έκδοση εντάλματος σύλληψης από την Interpol κατά του Ροσάλες. Ενταλμα που εκκρεμεί καθώς ο Ροσάλες, ενώ έπρεπε να παρουσιαστεί στο δικαστήριο διέφυγε και πήγε στο Περού όπου του δόθηκε πολιτικό άσυλο.

Σε μια άλλη εξέλιξη, οι εισαγγελικές και δικαστικές αρχές μόλις χτες άσκησαν δίωξη εναντίον και του πρώην δημάρχου του Μητροπολιτικού Καράκας, Χουάν Μπαρέτο, του κυβερνητικού κόμματος, PSUV, για «μίζες» και διαφθορά, όσον αφορά την αγορά κορεατικών αεροσκαφών παρακολούθησης στο πλαίσιο του προγράμματος καταπολέμησης της εγκληματικότητας που εισηγήθηκε όσο ήταν δήμαρχος.

Πηγή: Ριζοσπάστης

Μετράει ο αντίπαλος, μέτρα και συ

Το ‘πε κι ο ποιητής: Ο άνθρωπος έχει ένα ελάττωμα: ξέρει να σκέφτεται. Κι αυτό είναι πρόβλημα για όλους όσοι ταΐζουν τον άνθρωπο με τόνους κουτόχορτο ελπίζοντας πως με τέτοιο μπούκωμα θα ξωπετάξουν τη σκέψη.

Μετράνε λάθος. Μετράνε την υποταγή που έχει και αντικειμενική βάση στο ίδιο το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, τόσο που κάτω από ορισμένες συνθήκες να εμφανίζεται ότι ακυρώνει τη σκέψη. Κι όμως, ο άνθρωπος ξέρει να σκέφτεται.

Ετσι μπορεί και να μετρά ευχές και φόβους. Μετρά, για παράδειγμα, εύκολα την ευχή του εξουσιαστή να μην πας να ψηφίσεις, αλλά και το φόβο του για το τι θα ψηφίσεις. Μετρά, επίσης για παράδειγμα, πως πίσω από τις λέξεις προβάλλουν – σαν μόνιμο ενοχλητικό αγκάθι για το κεφάλαιο και τους πολιτικούς του εκφραστές – οι κομμουνιστές, που όχι μόνο αρνούνται αλλά και εμποδίζουν με τη δράση τους το μέλλον των κερδών, την ίδια την ύπαρξη των κερδών.

Σκέφτεται ο άνθρωπος: Το χρήμα που δίνεται από την ΕΕ και το διαχειρίζονται οι κυβερνήσεις για την ενίσχυση της «κοινωνίας των πολιτών», δηλαδή για τη χρηματοδότηση διαφόρων ΜΚΟ, είναι τεράστιο. Τέτοια αγάπη για τη δημοκρατία. Την ίδια ώρα, όμως, έχουν γίνει καθημερινά τα άρθρα που πασχίζουν να πείσουν την «κοινωνία των πολιτών» ότι δεν έχει κανένα σοβαρό λόγο να μετέχει στις εκλογές. Το χτεσινό επιχείρημα λέει πως οι πολίτες γνωρίζουν πως από τις εκλογές δεν καθορίζεται το μέλλον τους. Αν δεν καθορίζεται, γιατί τρεις και λίγο έχουμε αναλύσεις για την τάδε και δείνα απόφαση του Ευρωκοινοβουλίου που ενέκρινε ή όχι τη μια ή την άλλη οδηγία της Επιτροπής, η οποία οδηγία με τη σειρά της είναι αναγκαστική στην εφαρμογή της;

Αλήθεια είναι πως οι εκλογές δεν καθόρισαν ποτέ αυτές καθαυτές το μέλλον. Αυτό που καθορίζει το μέλλον είναι οι ίδιες οι σχέσεις παραγωγής, η ιδιοκτησία, η τάξη που είναι στην εξουσία. Αλλο, τόσο αλήθεια, όμως, είναι πως στο εποικοδόμημα συμβαίνουν όλα όσα προσδιορίζονται από τη βάση.

Οι εκλογές δεν αλλάζουνε τον κόσμο, αλλά μετράνε συγκεκριμένους συσχετισμούς στη συγκεκριμένη στιγμή. Η εξουσία κρίνεται πάντα μέσα από ανατροπές. Γι’ αυτό, όμως, και το σύστημα δίνει τόση σημασία στην προστασία του κράτους, που παραμένει κράτος μιας τάξης ενάντια σε άλλη κι ας αλλάζουν οι κυβερνήσεις. Οι εκλογές είναι ένα μέτρο για την πίεση που υπάρχει μέσα στο καζάνι.

Αν οι εκλογές δεν είχαν καμία σημασία, γιατί τόση σπουδή όσοι ψηφίσουν να ψηφίσουν «σωστά», δηλαδή αδιατάραχτα για το σύστημα; Τι είναι η προειδοποίηση ότι μπορεί να ξεπεραστούν και κάποια όρια; Μια απάντηση δίνει μέσα από την αγωνία της η κ. Κόππα του ΠΑΣΟΚ όταν διαμαρτύρεται για τους κομμουνιστές που δε συμπράττουν με τους σοσιαλδημοκράτες κι εμποδίζουν έτσι το σύστημα να έχει την αριστερά που έχει ανάγκη.

Καημός χρόνων και χρόνων η σύμπραξη των κομμουνιστών με τους σοσιαλδημοκράτες. Τόσοι και τόσοι διακήρυξαν το κλείσιμο του ιστορικού ρήγματος, από τον Κοτζιά και τον Ανδρουλάκη έως την Δαμανάκη και τον Δραγασάκη. Εσχάτως και το ίνδαλμα του Τσίπρα, ο Λαφοντέν.

Και οι σχετικές δηλώσεις:

«Η Αριστερά που δεν δέχεται τη συνασπισμένη και ευρωπαϊκή απάντηση στην κρίση, είναι μια Αριστερά άλλης δεκαετίας, που μάχεται την κρίση του 1930 (…) Ως φάρσα παρατηρούμε την άρνηση της κομμουνιστικής αριστεράς να συμπράξει με τη σοσιαλδημοκρατία, παίζοντας το παιχνίδι της φιλελεύθερης δεξιάς (…) Οπως κάποτε η Αριστερά εξίσωνε τη σοσιαλδημοκρατία με τον φασισμό, έτσι και σήμερα, αρνείται να αναλάβει τα ιστορικά της καθήκοντα. Αυτό δεν είναι αντικομμουνισμός, αλλά μια επισήμανση (…) Εάν και εφόσον ο πολιτικός διάλογος ξεφύγει από τη ρητορική της θεολογίας και του χιλιασμού της αταξικής κοινωνίας, ίσως μαζί, όλοι οι αριστεροί, εντός της Ευρώπης, να χτίσουμε ένα καλύτερο μέλλον» (η Μαριλένα Κόππα, ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ / ΕΘΝΟΣ).

Πηγή: Ριζοσπάστης

«Το ΚΚΕ δεν είναι προοδευτικό κόμμα»…

«Το ΚΚΕ δεν είναι προοδευτικό κόμμα», αποφαίνεται σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Ελεύθερος» ο κ. Π. Μπεγλίτης, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και στενός συνεργάτης του κ. Παπανδρέου. Προσθέτει, επιπλέον, ότι «η ταύτιση του ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ», την οποία επιχειρεί το ΚΚΕ, είναι «μια μυωπική και τελικά καταστροφική προσέγγιση»…

Κατ’ αρχάς – επειδή υπάρχουν και τουρίστες σε αυτόν τον τόπο που ενδεχομένως να μη γνωρίζουν πράγματα και καταστάσεις – σημειώνουμε ότι τα παραπάνω για το ΚΚΕ τα λέει ο εκπρόσωπος ενός κόμματος

α) που μέχρι πρότινος, και επί ηγεσίας του κ. Γ. Παπανδρέου, είχε βουλευτές του τους γνωστούς «σοσιαλιστές» κ.κ. Μάνο και Ανδριανόπουλο

β) και που «τσακώνεται» με τη ΝΔ αν οι μίζες από τη «Ζήμενς» ήταν λιγότερες όταν παραγγέλθηκε το C4i (επί ΠΑΣΟΚ) ή ήταν περισσότερες όταν παραλήφθηκε το C4i (επί ΝΔ)…

Κατά τα λοιπά, για το μοναδικό που δεν μπορεί να κατηγορήσει κανείς το ΠΑΣΟΚ είναι το θράσος. Λογικό. Ενα κόμμα που άλλα λέει, άλλα εννοεί, άλλα πιστεύει και άλλα πράττει, είναι φυσικό να μεταχειρίζεται ως συγκριτικό του πλεονέκτημα τις ανεξάντλητες ποσότητες θράσους που διαθέτει.

Μόνο ένας θρασύς

• επιστρατεύει τους ναυτεργάτες (όπως και η ΝΔ)
• ξεπουλάει τον ΟΤΕ (όπως και η ΝΔ)
• δηλώνει πως «έχουμε κοινές αξίες με τις ΗΠΑ» (όπως και η ΝΔ)
• τάσσεται υπέρ της ιδιωτικοποίησης της Παιδείας (όπως και η ΝΔ)
• υπογράφει «αυξήσεις» για τους εργάτες 0,77 ευρώ (μαζί με τη ΝΔ)
• ψηφίζει τρομονόμους (μαζί με τη ΝΔ)
• στέλνει Ελληνες φαντάρους από Κοσσυφοπέδιο μέχρι Αφγανιστάν (μαζί με τη ΝΔ)
• εφαρμόζει στο Ασφαλιστικό ό,τι ψήφισε η ΝΔ (νόμος Σιούφα – Σουφλιά)
• ψηφίζει όλες τις αντιλαϊκές συνθήκες και τα φιρμάνια της ΕΕ (μαζί με τη ΝΔ)
• κατασκευάζει «μαθητοδικεία» (τα οποία διατηρεί εν ισχύι η ΝΔ)
• ψηφίζει νόμο μείωσης των ημερών εργασίας με αντίστοιχη μείωση μισθού των εργαζομένων (που τον εφαρμόζει η ΝΔ)
• μειώνει τους φορολογικούς συντελεστές των μεγαλοβιομηχάνων (μαζί με τη ΝΔ)
• δέρνει τους αγρότες και στήνει «αγροτοδικεία» (εναλλάξ με τη ΝΔ)
• μοιράζει εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ στους εφοπλιστές (μαζί με τη ΝΔ)
• λεηλατεί τα Ασφαλιστικά Ταμεία των εργαζομένων (μαζί με τη ΝΔ)
• χαρίζει δάση, βουνά, παραλίες σε ιδιώτες «επενδυτές» και καζινάδες

και, γενικώς, κάνει ό,τι καταστροφικό κάνει, σε πλήρη ταύτιση με τη ΝΔ, και μετά, με ύφος πρύτανη της …οφθαλμολογίας, βγαίνει να μιλήσει για το «μυωπικό» ΚΚΕ…

Επιπροσθέτως, και όσον αφορά στη διαπίστωση ότι «το ΚΚΕ δεν είναι προοδευτικό κόμμα», εξαρτάται τι εννοεί κανείς.

Εφόσον, δηλαδή, θεωρείς ότι είναι «προοδευτικό»

• να «κουμπώνουν» οι θέσεις σου με αυτές του Βγενόπουλου για την «Ολυμπιακή» (όπως είπε ο ίδιος ο κ. Βγενόπουλος για τις θέσεις του ΠΑΣΟΚ),
• η ηγεσία του κόμματός σου να συμμετέχει σε «μυστικούς δείπνους» με τραπεζίτες, εφοπλιστές και βιομήχανους (όπως ο κ. Παπανδρέου)
• τα στελέχη του κόμματός σου να διατηρούν εξέχουσα θέση σε κλειστά «κλαμπ» και «λέσχες» (τύπου Μπίλντεμπεργκ)

τότε, ναι, πράγματι, «το ΚΚΕ δεν είναι προοδευτικό κόμμα». Ούτε πρόκειται να γίνει. Ποτέ.

Πηγή: Ριζοσπάστης

Πίσω από την «κοκορομαχία» ΝΔ – ΠΑΣΟΚ

Σε ένα μήνα έχουμε ευρωεκλογές. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ θα αξιοποιήσουν την κάλπη με στόχο να διατηρήσουν ή να επανακαταλάβουν την «κουτάλα». Βασικό τους μέλημα, κατά την προεκλογική περίοδο, θα είναι να μη μιλήσουν για την πολιτική τους. Σε αυτή την περίπτωση θα ομολογούσαν ότι μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό. Ετσι θα επιλέξουν την οδό της τεχνητής πόλωσης ώστε να εξαπατήσουν το λαό παριστάνοντας ότι «διαφέρουν» μεταξύ τους.

Ως εκ τούτου, στην πορεία προς την κάλπη, καλό είναι να έχουμε υπόψη δηλώσεις και τοποθετήσεις όπως αυτές που ακολουθούν. Δηλώσεις κάτι παραπάνω από αποκαλυπτικές, καθώς έγιναν σε χρόνο ανύποπτο από στελέχη του δικομματισμού αλλά και από ευρύτερους παράγοντες του αστικού πολιτικού συστήματος και ως εκ τούτου αποτυπώνουν την αλήθεια πίσω από τη δικομματική «κοκορομαχία».

«Πρώτα πρώτα ποιες είναι οι διαφορές των δυο κομμάτων, να καταλάβω κι εγώ. Οταν είμαστε όλοι στην Ευρώπη και ακολουθούμε ουσιαστικά την πολιτική της Ευρώπης, όταν στην εξωτερική πολιτική δεν έχουμε διαφορές παρά μόνο σε ό,τι αφορά την τακτική, εγώ τα έχω αναλύσει αυτά κατά καιρούς, γιατί δηλαδή να μη συνεργαστούμε, δεν καταλαβαίνω».

(Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, στη ΝΕΤ, 21/5/2006)

«Αν το ζητήσει ο ελληνικός λαός γιατί να μην είμαστε έτοιμοι; Στη Γερμανία συνεργάστηκε η κυρία Μέρκελ με τον κύριο Σρέντερ. Και σε μας μπορεί να γίνει κάποια στιγμή αυτό. Βέβαια, αν το απαιτεί το συμφέρον του τόπου. Δε θεωρώ άλλωστε ότι έχει εκλείψει το αίσθημα ευθύνης από το ΠΑΣΟΚ».

(Γ. Καλαντζής, πρώην υπουργός Μακεδονίας – Θράκης, στην εφημερίδα «Μακεδονία», 20/5/2007)

«…Αποκαλύφθηκε η Νέα Δημοκρατία. Μας κατέθεσε τον χάρτη της καθημερινότητας. Τι μας προτείνει; Ποιο είναι το νέο πρόγραμμά της; Τι καινοτόμο φέρνει; Από τα 25 μέτρα που προτείνει η Νέα Δημοκρατία, 21 μέτρα ήδη εφαρμόζονται από τις κυβερνήσεις μας. Ηδη εφαρμόζονται από το ΠΑΣΟΚ, ήδη εφαρμόζονται από την κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη. Δηλαδή, τι πρόγραμμα έχει φέρει μετά από 7 χρόνια; Ερχεται να υιοθετήσει δικά μας μέτρα μετά από 8 χρόνια αντιπολίτευσης (…)»!

(Γιώργος Παπανδρέου, περιγράφοντας πόσο μοιάζει η πολιτική του ΠΑΣΟΚ με την πολιτική της ΝΔ, προεκλογική ομιλία, Θεσσαλονίκη, 26/2/2004)

«Στην εξωτερική πολιτική το μεγάλο ντοσιέ της ΕΕ μας δίνει την ευκαιρία να συμπλεύσουμε (σ.σ.: με τη ΝΔ) σε σειρά θεμάτων. Πώς εγώ θα αρχίσω να βρίζω την Ντόρα διότι κάνει πολιτική επί της οποίας συμφωνώ; (…) Μα τι κριτική να κάνουμε στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας; Να τινάξουμε στον αέρα την άμυνα; Εχω συνεχή επαφή με τον κ. Μεϊμαράκη…».

(Θόδωρος Πάγκαλος, στη ΝΕΤ, 26/4/2007)

«Η συμφωνία με τον πολιτικό αντίπαλο δεν ποινικοποιείται εξ ορισμού. Στην εξωτερική πολιτική οι μεγάλοι στόχοι (…) είναι αποδεκτοί από το 90% των πολιτικών δυνάμεων στη χώρα».

(Αννα Διαμαντοπούλου, στο «Εθνος», 2/5/2007)

«…Θα θεωρούσα μεγάλη επιτυχία του ελληνικού λαού αν με την ψήφο του κατόρθωνε να αναγκάσει τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ να συνεργαστούν μετεκλογικά».

(Στέφανος Μάνος, στην «Καθημερινή», 22/5/2007)

«…Πολιτικά ταμπού φυσικά δεν μπορεί να υπάρξουν αν κάποια στιγμή οι συνθήκες επιβάλλουν τα δυο μεγάλα κόμματα να αναλάβουν από κοινού τις ευθύνες τους».

Πρόκειται για την κατακλείδα άρθρου της εφημερίδας το «Βήμα», διαχρονικά προσκείμενης στο ΠΑΣΟΚ, υπογεγραμμένο από τον εκδότη – διευθυντή της (Στ. Ψυχάρης, «Βήμα της Κυριακής», 27/5/2007).

Πηγή: Ριζοσπάστης