η γνώση είναι δύναμη

Υπήρχε κάποτε μια εποχή που υπήρχαν δούλοι, άνθρωποι κτήμα σε άλλους ανθρώπους, με δικαίωμα ζωής και θανάτου για τους αφέντες τους.

Υπήρξαν τότε δούλοι όπως ο Σπάρτακος που φώναζε πως δεν πρέπει να υπάρχουν δούλοι.

Την ίδια εποχή υπήρχαν κάποιοι που διατυμπάνιζαν πως όσοι δούλοι φώναζαν για την ελευθερία τους ήταν μιάσματα.

Έλεγαν: «μα πως είναι δυνατόν να προχωρήσει ο κόσμος χωρίς δούλους», «ποιος θα δουλεύει στα έργα;», «δεν με συμφέρει να ελευθερωθούν οι δούλοι ΓΙΑΤΙ κατέχω και εγώ δούλους!».

Οι δούλοι εξεγέρθηκαν, αίμα χύθηκε, η ελευθερία των δούλων κατακτήθηκε.

Χιλιάδες χρόνια αργότερα…

Υπήρχε κάποτε μια εποχή που την γη την κατείχαν λίγοι, οι κολίγοι – τσιφλικάδες. Αυτοί είχαν την εξουσία και τα όπλα!

Υπήρξαν κάποιοι όπως ο Μαρίνος Αντύπας που φώναζε πως η γη πρέπει να ανήκει στους αγρότες.

Την ίδια εποχή υπήρχαν κάποιοι που διατυμπάνιζαν πως όσοι φώναζαν για την εκμετάλλευση τους ήταν μιάσματα.

Έλεγαν: «μα πως είναι δυνατόν να προχωρήσει ο κόσμος χωρίς τσιφλικάδες», «αφού είναι δική τους η γη», «δεν με συμφέρει να πάρουν την γη οι αγρότες ΓΙΑΤΙ κατέχω και εγώ κάτι στρέμματα γης!».

Οι αγρότες εξεγέρθηκαν, αίμα χύθηκε, η γη των αγροτών κατακτήθηκε.

Πέρασαν τα χρόνια, ήρθε η εκβιομηχάνιση, οι σχέσεις παραγωγής γίνανε διαφορετικές. Ήρθε ο Καπιταλισμός.

Μπήκε λοιπόν το μεγάλο κόλπο του μισθού, η εξαγορά της εργατικής δύναμης με χρήμα. Ο λαός μπερδεύτηκε! Ο «εχθρός» δεν ήταν πια ορατός, όπως ήταν ο δουλοκτήτης ή ο φεουδάρχης…

Υπήρξαν κάποιοι που φωνάζανε πως αυτό το εκμεταλλευτικό σύστημα πρέπει να καταργηθεί. Πως οι εργάτες μπορεί να ζήσει χωρίς εκμεταλλευτές, οι εκμεταλλευτές δεν μπορούν χωρίς εργάτες.

Οι εργάτες εξεγέρθηκαν, ο δρόμος χαράχτηκε: στο Παρίσι το 1871 (Παρισινή Κομμούνα) και Ρωσία 1917 (Οκτωβριανή Επανάσταση). Καταργήθηκε η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Υπήρχαν και υπάρχουν πολλοί που καίγονται να μην μάθει ο κόσμος την Ιστορία. Πρώτα απ’ όλα οι εκμεταλλευτές που με τους μηχανισμούς τους παραχαράζουν την Ιστορία, αποκρύπτουν την αλήθεια. Μετά οι υποστηρικτές τους, άθελα τους ή μη, παίζουν στο ίδιο ταμπλό και αναπαράγουν την βρώμικη προπαγάνδα. Προσπαθούν όλοι αυτοί που δεν έχουν συμφέρον να αλλάξει η κατάσταση. Προσπαθούν και πετυχαίνουν (προς το παρόν) να μας πείσουν ότι: «ο κομμουνισμός δεν είναι ρεαλιστικός», «ο κομμουνισμός είναι όπως ο ναζισμός», «ο καπιταλισμός θα υπάρχει για πάντα».

Μα ο κομμουνισμός δεν είναι τίποτα άλλο από την εξουσία του ίδιου του λαού. Πως είναι κάτι ουτοπικό όταν Ιστορικά έχει ήδη γίνει! Μα αν δεν γνωρίζουμε τι συνέβη στην Σοβιετική Ένωση πως θεωρούμε τα αδιανόητα και έχουμε και αντιρρήσεις! Διαβάστε τις θέσεις του ΚΚΕ για τον Σοσιαλισμό που βγήκαν πρόσφατα, και εκεί θα μάθετε και τι πήγε στραβά… καθώς και το κείμενο «Εκτιμήσεις και προβληματισμοί για τους παράγοντες που καθόρισαν την ανατροπή του σοσιαλιστικού συστήματος στην Ευρώπη» – links στο τέλος του άρθρου.

Οι Μαρξ και Έγκελς μας ανοίγουν τα μάτια. Αποδείξανε με επιστημονικό τρόπο τα εξής απλά πράγματα:

1. Αξία παράγεται ΜΟΝΟ από την εργασία. Δλδ η τιμή ενός προϊόντος περιλαμβάνει την αξία των πρώτων υλών, μέρος της αξίας συντήρησης και απόκτησης των μηχανημάτων, και την εργασία που δαπανήθηκε για την παραγωγή του.

2. Ο μισθός ποτέ και πουθενά δεν αντιστοιχεί στην πραγματική αξία της δουλειάς ενός εργαζόμενου, αλλά σε ένα μέρος αυτής.

3. Αν αφαιρέσεις από την πραγματική αξία της εργασίας τον μισθό, βγαίνει το χρηματικό ποσό που ονομάζεται υπεραξία και είναι αυτό που καρπώνεται ο εργοδότης. Είναι το κομμάτι το οποίο κλέβει ουσιαστικά από αυτούς που αντικειμενικά το παρήγαγαν και φυσικά το παίρνει μόνο και μόνο επειδή του ανήκει η επιχείρηση.

Γι’ αυτό άλλα χρήματα κλέβει ο εργοστασιάρχης που κατέχει 200 εργαζόμενους (άρα 200 κομμάτια υπεραξίας) και άλλα χρήματα το μαγαζάκι της γειτονιάς.

Τα παραπάνω είναι καθολικά, ισχύουν δλδ παντού σε ένα καπιταλιστικό σύστημα.

Ας πιάσουμε για παράδειγμα την προηγούμενη δουλειά μου: Εγκατάσταση τηλεφωνικών κέντρων, και ας το ξεκινήσουμε από την αρχή. Παίρνω λοιπόν ένα δάνειο, νοικιάζω έναν χώρο, αγοράζω εργαλεία-υλικά, προσλαμβάνω και 1 τεχνικό. Στον τεχνικό του δίνω 700ευρώ (μιας και είναι και νέος) και ξεκινάμε. 2 βλάβες την μέρα Χ50 ευρώ, 2 εγκαταστάσεις την βδομάδα Χ300 ευρώ μας κάνουν 3200 τον μήνα. Μείον 800 το νοίκι, μείον 812 ο μισθός, μείον δόση δανείου, μείον ρεύματα τηλέφωνα κτλ… μένει κουτσά στραβά ένας μισθός. Αφού περάσουν τα χρόνια, αυξάνει η πελατεία, παίρνω και δεύτερο τεχνικό. 6 βλάβες την ημέρα Χ50 ευρώ, 5 εγκαταστάσεις την εβδομάδα Χ300 ευρώ μας κάνουν 12000. Ας πούμε ότι πήρα και έναν εργαζόμενο γραβατομένο να τρέχει βρίσκοντας πελάτες με μισθό 1000 ευρώ. και το αφεντικό να επιβλέπει μόνο (για να μην λένε μερικοί ότι δεν υπολογίζω την εργασία του εργοδότη). Έχουμε: μείον 3000 μισθούς, μείον 1000 νοίκι (είχαμε αύξηση από πρόπερσι), μείον δάνειο, μείον ΔΕΗ, ΟΤΕ κτλ… χοντρικά ένα ποσό 5000 πρέπει να μένει.

Στο ζουμί τώρα. Το κέρδος των 5.000 ευρώ που βγάζω ως εργοδότης ποιος το παράγει; Το παράγω εγώ διότι ήμουν ο τολμηρός επιχειρηματίας που πήρα δάνειο και ρίσκα; Εγώ ο φοβερός δουλευταράς που έτρεχα τον πρώτο καιρό να «πιάσει» η δουλειά και να φτιάξω το πελατολόγιο μου; Μα στο ζήτημα της υπεραξίας δεν μιλάμε με κοινωνικούς όρους αλλά με όρους πολιτικής οικονομίας. Την υπεραξία των 5.000 ευρώ τον μήνα (και φανταστείτε τι θα βγάζω αν έχω 15 εργαζόμενους) την παράγουν καθαρά οι τεχνίτες. Εγώ απλά κατέχω την επιχείρηση.

Έρχεται λοιπόν ο Μαρξ και στο κομμουνιστικό μανιφέστο λέει:

«Ας τρέμουν οι κυρίαρχες τάξεις μπροστά σε μια κομμουνιστική επανάσταση. Οι προλετάριοι δεν έχουν να χάσουν σ’ αυτήν τίποτε άλλο, εκτός από τις αλυσίδες τους. Έχουν να κερδίσουν έναν κόσμο ολόκληρο.»

Και εδώ είναι η απάντηση για το ποιος θα ξεσηκωθεί για να φέρουμε σοσιαλισμό στην χώρα μας (σοσιαλισμός = πρώιμος κομμουνισμός – μεταβατικό στάδιο).

Αυτοί που δεν κατέχουν τίποτα παρά μόνο την εργατική τους δύναμη, οι εργάτες και οι εργαζόμενοι είναι αυτοί που μπορούν πιο εύκολα να συνειδητοποιήσουν την ταξική τους θέση και πιο εύκολα να ξεσηκωθούν ενάντια στο εκμεταλλευτικό σύστημα. Πραγματικά δεν έχουν να χάσουν τίποτα. Μόνο να κερδίσουν.

Για όλους εσάς που το οικονομικό σας συμφέρον σας κάνει να είστε πολέμιοι του αγώνα μας για κατάργηση του Καπιταλισμού, ένα σας λέμε: Οι μέρες της αφθονίας σας είναι μετρημένες.

Οι υπόλοιποι, ανοίξτε τα μάτια σας και τα αυτιά σας. Αν ενδιαφερθείτε και ψάξετε, η αλήθεια είναι μπροστά σας. Και να θυμάστε: δεν είστε μόνοι σας. Είμαστε χιλιάδες!